Diariu d'un Repunante
Cuando-y das a un repunante un blogue...

Sí, soi capaz d'algamar l'estilu los poetes desaniciáos pola inorancia humana ya desendolcar el mio conceutu bonal pa colos suaños de los demás de talu mou que tean agospiáos na mio burbuya de proteición. Arriendes de xugar cola más bayurosa les violencies gadaña en mano, que nin la Cadarma burbuse res, somorguir l'ideal del maxín humanu na peor ya más turbia realidá faciendo lo que seya al mio antoxu.

Puta hostia, puedo ser hasta un babayu bordeline supersticiosu ya español o ser l'ideal ástur de reencarnación de Taranus o Beleño. Por embargu, ¿quién yes tu pa pidime nada? Solo dalguien qu'afonda nel misteriu que ye'l rixu de mio por conocete. Qu'ambure esperanza ya medrana per casi igual. Yo tengo cuasi ventidos años según la constelación de Leo, soi inmortal. Tu tienes cuasi venti ún cantáos pol Coru la Güestia, venceyada a avieyar col tiempu, glayando qu'esnala de les tos manes ensin que faigas nada.

Yá, soi mui superior, poro nun sé, porque'l que tien la sensación de que'l tiempo-y afuxó, soi yo.