Diariu d'un Repunante
Cuando-y das a un repunante un blogue...

Siento'l instuntu depredador nes coráes afuxendo por salir a traviés del esternón. Paez cuasi imposible facer que nun se dea esta situación na dómina que toi viviendo. Ye como cuando tas viendo la televisión a les 00:30 un domingu y echen una peli que quies ver, y nun ties sueñu. Depués de tar avezáu los vienres y los sábados a relaxar el mio cuerpu y el mio maxín; d'entrar en mou relax; de desconeutar del mundiu y de la xente; ver ñubes; lleer llibros pela nueche enantes de durmir...vuelve a salir el Sol; los páxaros canten; el ruíu'l tráficu y les obres d'u mio casa; El gorgutar afogáu de la xente na cai; la sensación de dicir "Hola" otra vuelta...nun me gusta. Soi más de dicir "Adiós". Despidime d'esa xente. Préstame más ver la lluna nel cielu envede'l sol demientres falo de coses, en mio paecer, trescendeltales, que de que m'arroye'l colacao (llámolo colacáo, pero ye nesquick) pel cazu y manche la ropa recién puesto, onde se note enforma la mancha y les migues de les galletes cuyu cuerpu nun ye favoratible a qu'entren na boca ensin la posibilidá de peacer Fartini depués d'un banquete medieval. Pémeque, al contrariu que Fartini, como porque ye necesario, nun porque quiera destruyir les reserves d'alimentos del tercer mundiu y Les Asturies. Por eso, a les 6.30 a.m. necesito segregar endorfines recordándo-y a Dios cualu ye'l mio nome, porque yo acuérdome del d'él, amestáu con milenta axetivos políticamente incorreutos de finalidá escatolóxica.

Pongo'l mazcaritu pa salir a la cai. Pel camín al mio destín, atópome con delles persones del sexu opuestu, y non, (que nun se preocupen abondo pola so imaxe como pa paecer maniquies de cualesquier tienda de putes d'altu standing de la burguesía snob uvieína), que faen que m'imaxine los momentos más agradables de la mañana. Nun quiero saber el so nome, me la peta, nun quiero saber cuala ye la so vida nin lo felices y vácuos que son. Lo qu'importa ye que mos fadríamos pasar un bon ratu. De xuru, adeprender daqué l'ún del otru. Folgar xabazmente. Esta sensación multiplícase cuando veo dalguna muyer mayor que yo, qu'anque nun sepa porqué, atráe la mio mirada, y más, pa escontra ella. Préstame siguila colos güeyos, imaxinar coses y hestories, imaxinar un golor; el de so, envede a eses moces enfermes, adoctrináes como zorres en busca d'un fíu de la estaya social nomada enantes. L'efeutu Cata.

Cuerre muncho'l BMW.

Al volver a la corripa nauseabunda, puerca, vulgar y enfermiza onde salvo'l mundiu col mio trabayu en base a una mentira que yá nun s'enfoten en tapecer, vuelvo a sentir lo mesmo qu'al entamu de la mañana...y nestos casos, ser un cinéfilu ensin vergoña ayuda abondo al mio instintu caberu, dándo-y fueu al edificiu, dexando entrar el fumu pa qu'esnalaren fuera y -yos invadiera una falsa sensación de seguridá que nel intre-yos fadría ver que nun ye asina, cayáo en mano. Sonria na cara. Nun me daría más que la ropa tuviere mancháo d'otres sustancies estremáes del colacáo (qu'en verdá sigue siendo nesquick) pero igualemente viscoses y espeses, sucies. Escitantes como si tuvieren el poder de xenerar nel mio sistema nerviosu abondos péptidos opioides.

La xente mírame rir, y marmullen intentanto atalantar el porqué de la mio risa descontestualizada.

Solo Repunante camenta'l porqué.