Diariu d'un Repunante
Cuando-y das a un repunante un blogue...

Sábadu 7

Estación del norte

Uviéu

Nun sé que foi de lo que me decatara esa mañana namái espertar y llevantame derrangáu, sintiendo'l ruíu de les máquines d'obra. ¿Nun vois dais cuenta vós de como va ser el putu día, con namái poner el pie en suelu? Quiero dicir, ensin facer denguna otra cosa, nin siquiera pensar, solo con abrir unu de los llagañosos güeyos nel esuferciu apoteósicu d'abrir el párpagu.

¿Nun vos h.ode esa sensación?

La mio vida carez d'equilibriu. Namái ties que salir per Uviéu un sábadu pela nueche, alrodiu de les 21;43, o un martes a les 10.12 de la mañana. Nun hai rellación nin realización personal denguna no que facemos, véolo claro. El mio destín nun va ser estremáu del de cualesquier rapaz que tea llevantándose ceo, trabayando nuna puta basura por cuatro perres, que nun correspuende cola formación que ún tenga, y que gastaré n'alcohol del baratu, porque nun me va dar pa putes.

Una cifra más pa la goxa'l Bancu d'España.

Hai tiempu que conocí a una persona, en realidá ye amigu de Repunante, que ye'l mio collaciu, poro, tamién ye de mio. Préstame tar con esti tíu, polo menos mientres Repunante ta de viaxe o dalgo ansí (Ye un misteriu, desapaeció un día y nun lu ví más). Esti tíu dase un aire a Tom Po, anque bono, tien estrabismu, pero como un güeyu tienlu más zarráu qu'otru, nun te fixes namái que cuando-y da'l tic, porque piensa que les sos pestañes se-y enguedeyen ente elles.

Dalguna vegada me cuntara'l so suañu de facer una película na que amuese'l sentíu de la so vida, de la so evolución dende los años caberos de la so consciencia, de toles esperiencies que vivió, amás de la frustración de nun poder reconciliase col so amor d'infancia, la desapaecía Celia Cruz, pola que lluchó, según me diz, abondes batalles, tanto nos terrenos de la metafísica, la MMA y, dacuando, nel terrén de la pornografía amateur, d'aquella de la que se trataba con Harry Reems. Díxome que ella lu quería, pero que chocaben enforma nos conflictos, que yeren pequeños pero munchos. Dióme pena'l probe home porque la so solución nun tien igua yá y que'l regalu que-y diba facer pa dexar perclaru'l so amor por ella, yera'l "fresbee taquiónicu". Muncho me queda por adeprender.

Un día d'esos, enfilóse tanto que nun pudo enderezase y llegar a casa, anque me dixo que lu dexara solu pa dar un paséu, que yá se-y pasaría. Dióme un "regalu", dixo él, que nun quería, porque, seguramente, si caye, lu rompe. Yeren unes gafes de sol percurioses pa él. D'aviador, nueves, de marca. Quería estrenales pero nun me paecía bon momentu poneles pela nuecha, ensin lluz agora qu'hai crisis, alcohol y coches pela carretera.

Otra vegada más, espierto cola mesma sensación d'enantes, por embargu toi inusualmente sicopáticu por saber que voi vivir otra vuelta'l mesmu día onde lo único que cambia son les males nueves, que s'amontonen nel requexu ente la vesícula biliar y el duodenu. Pensé, como faigo munches...más veces de els que debiera, en garrar 10 milillitros d'acidu nítricu concentráu con otros 10 d'acidu sulfúricu. p'amestalo con 0.5 gramos d'almidón, y, al empar que bebo agua bien frio, resfracalo un pocoñín demientres aguardo que'l nitro-almidón se filtre. Lo que pasa que nunca m'animé mercalo pa entrar en ciertu chiringuitu con xente de traxe y pidi-yos respetu a la mio autoridá o glayar pola reforma de les putes sidreries y les nueves conceiciones de decoración post-moderna, violentes, como una mamada heroica na llicuadora. Tamién camenté tener pensamientos emo, non polo gorefest, sinón polo de non cumplilos...manda caláo.

Entós, pasó lo que pasó cuando salí de casa, y notando'l sol enforma brillante nos mios güeyos entá sensibles. Gracies a les gafes de sol que me dexó Tom Po, nun foi pa tanto.

O sí...

Al entamu sentí como una sensación d'amoriu instantáneu, como cuando vas lleendo daqué peles escaleres y llega'l postrer escalón ensín tu date cuenta. Daqué asemeyáo. "Igual ye que necesito gafes graduaes" dixi falando solu (dalgo que me recordó al Repunante).

-"Voi tener que dir al mélicu".- Diba falando solu yá, porque nun yera nin medio normal.

Pero entós cuayé colo que vi.

Y más,na prensa

Tola vida de nós ta condicionada

Tán camudando'l clima d'Asturies pa poder facelu como'l de la so tierra. Adautándolu a ellos.

La Comisión Europea (CE) espedientó ayeri al gobiernu por superar la llende comunitaria de contaminación en partícules PM10 -causa d'abondes enfermedaes pulmonares y de corazón-. Ente les fasteres más contaminaes de tol estáu tán Xixón, Avilés y la zona centro d'Asturies: Siero y la cuenca'l Nalón.

Ha recordase que Llangréu ye una ZAC (zona d'atmósfera contaminao) y que la Casa Conceyu entamare'l procesu pa quitar esa catalogación al conceyu (diz que "los valores de las partículas son consecuencia del tráfico"), procesu recurríu por Ecoloxistes n'Aición

http://esbilla.net/story.php?title=La_Comisi%F3n_Europea_espedienta_al_est%E1u_espa%F1ol_pola_contaminaci%F3n_del_aire_na_zona_centru_dAsturies

Y vilo claro, ente'l miéu ya'l noxu, que TÁN ente nós...tamos domináos por un grupu de seres autodenomináos "superiores" que rixen los drechos de nueso...

pera, non, rexir ye una cosa, ellos xuegen, Xuegen colos nuesos drechos fundamentales...ellos dicen que ye lo que podemos y nun podemos facer, lo que dicen que ye bono y lo que tienen que torganos. La mayoría d'ellos son la xente col poder...de repente too tien xacíu...too tien el sentíu primeru, el sentíu caberu de lo que son les coses...la realidá na que viví toos estos años, nun esiste ¡¡Ye mentira!! Y lo peor ye que los que nun son monstruos...tán vendíos...y nun son meyores...a la contra

¿Qué sensación tendríeis vós esnalando pela columna vertebral y les terminaciones nervioses de los receutores de la piel cuando vos diz eso dalgo ensín negación? Yo tengo dos...

1.- Masticar chicle.

2.- Patiar dellos culos*

Remarco la de patiar dellos culos porque equí dase una situación bien singular. Ye too mentira, entós ye como si tuviere xugando cola consola, ansí que tou parámetru éticu y moral queda abolíu, fechu nulu, dexa de funcionar...y yo toi cansáu de ceder. Darréu, nun diba face-yos fácil quitame daqué tan importante, tan real como ye la puta Verdá. Ya entiendo l'ensin xacíu de la vida.

Llexítima defensa. Por daqué s'empecipia

_________________________________________________

They Live (John Carpenter)

Propuesta de la xueza Ángela Murillo a la xente falante de llingües nun oficiales [Entá]

[ Bozal de fierro de presos de Guantánamo]

Propuesta de Repunante

Mou d'usu traducíu al castellán, por motivos obvios:

-Nun lo entiendo, Repunante.- Dixe

-¿Qué ye lo que nun entiendes?.- Dixo demientres sorbía de la xarra de cerveza.

-Yo soi atéu, y por eso tamien soi tolerante coles creyencies de la xente, por mui rares que me paezan.- Echó la cabeza p'atrás pa que la cerveza-y llegara a los llabios, pero siguía mirándome.- Quiero dicir, que soi atéu, mui atéu, atéu perdafechu. Poro nun entiendo cómo la xente puede creyer neses coses a estes altures y, xemes abondo, aldericando del tema con xente creyente, danme dellos argumentos que son...son...-Ye difícil atopar una pallabra nel intre que seya consecuente colo que dixera de ser repetuosu coles creyencies de los demás.-...son babayaes. Por exemplu, l'otru día falaba con una moza amiga de mio que saltara por un comentariu que fixera yo diciendo que nun esiste Dios o dalgo asina, nun se como foi dafechu.-Intenté pensar pero diba enfiláu esa nueche.

-Nun importa, sigui cuntando.-

-Bono, la moza dixo que yo-y demostrara que Dios nun esistía, y que como nun podía demostralo, pues esiste.- Ríimonos un poco, porque atalantemos lo mesmo.- Entonces, mientres ella lliaba'l peta, conteste-y que la persona qu'afirma ye la que tien qu'amosar les pruebes, y non la que niega, y si ye dalgo estraordinario, pues talamente como dixera un filósofu d'antaño, les pruebes tienen que ser talamente iguales, ye dicir, estraordinaries.-

-Hume.- Dixo mientres yo parllaba.

-¿Qué?.-

-El filósofu foi Hume.-

-David Hume.- Afirmé ensin tar seguru- Bono, pues eso mesmo. Darréu, nun se si por faceme zarrar la boca, dixo que Dios esiste porque ye Dios. ¿Yo que-y voi dicir entós? Enantes pidia demostración, sicasí, agora, acéutalo como verdadero, pero eso nun foi el final, depués de que me punxera una poco pesáu, afirmó dafechu, que Dios esiste porque lo diz "La Sagrada Biblia".- Cunté-y alarmáu abondo.

-Nun tien xacíu.- Respondió Repunante.

-Cuida, que diz que ye verdá porque lo diz La Sagrada Biblia, qu'al empar, ye la pallabra de Dios.- Entós apaez una camarera que mos traye la segunda ronda cerveces que-y pidiéramos va un ratu yá. Casi amoria de la que diba escontra la barra.- Eso nun tien xacíu, non, porque nenguna amuesa que se sofiten unes a otres.-

-Por supuesto que non.-

-Entós ¿cómo-y aprendes a una dalguien que magar que'l mundiu, na so mayoría, creya nun dios, y qu'esti nun esiste?.-

-La mayoría de la xente'l mundiu creye nun dios, pero'l fechu de que Dios esista o non, que nun esiste, nun se mide por cuánta xente creye. Naide vota la esistencia de la gravedá, probablemente, si nuna universidá seria, un profesor diz que nun quier aprender que los átomos tan formaos por protones, neutrones y eleutrones, echaríenlu namái dicilo.- Apóyase na mesa.- Tamien, de xuru depués esa moza punxérate l'exemplu de que xente famoso y xente sabio creye y creyía en Dios.- Dixo seguru.

-Pues si, díxolo. Igual falo al devalú y nun pensó que'l ser bonu en dalgo nun quier dicir que seyas bonu n'otres coses, ye dicir que una cosa nun da competencies pa ser bonu n'otres.- Repunante asintió.- Y Vamos a ver, cuando vamos dexar de nomara tolo que nun conocemos "Dios".-

-Esauto.Amás, pensar siempre foi más difícil que creyer.-

-El casu ye que foi tiempu perdíu, porque nun pasó nada esa nueche, amás tampoco pudi convencela de que Dios nun esiste y que les coses nes que creye son mentira.-

-¿Pensabes que diba pasar dalgo estremáo de lo qu'asocedió?.- La verdá qu'esperaba esta rempuesta de Repunante.- Quieren creyer que la so vida tien dalgún oxetivu, dalguna meta final, pero nun la tien, la muerte ye pa siempre, y nun van poder camudalo. Ataquen a la ciencia porque-yos dexa les sos creyencies en dulda. Sí, los postuláos científicos camuden col tiempu, pero busquen la verdá, non babayáes que mos consuelen de la mierda de vida que llevamos. Los milagros son más fáciles d'esplicar si recurrimos a que puede tratase d'engaños, mentires, etc... la mayoría faenlos timadores, o ven dalgo qu'interpreten de la forma conveniente fenomenos de ñatura o drogues...nun se que más...drogues mesmamente- Nel intre posó'l basu na mesa pa recalcar que yera una rempuesta abondo posible.- Hai bien d'elles, Amás espliquen les allucionaciones, fasta enfermedaes mentales que lleven a la sicosis colleutiva.- Ríimos.- Eso sí sedrien causes abondo más probables que lo que nomen "milagro".- Diba beber pero dixo otra cosa más.- Nin siquiera ellos creyen na so relixón que tanto defenden. Dime dalgún pecáu capital que nun cometira la ilesia.- Y bebe, pero non.- Y como nun saben como defender dalgo asina, llegues al puntu que t'insulten.- Bebe.

-Esta tía taba como una puta maniega.- Yo tamien bebo y depues d'un minutu de silenciu, faigo una entruga esistencial.- ¿Visti la muerte'l Duque?.-

-¡Cagon mi mantu!.-Arroyába-y la cerveza pel cazu.- Puta mierda de serie. Lo único polo que-y prestaba al axente yera porque'l tiu taba bonu, asina que nun t'engañen con que les muyeres son princeses y nun tan pensando siempre no mesmo.-

-Siéntoles falar davezu del tema dayures.- Entrugára-y estrañáu.- Pero nun m'interesa esa puta mierda. La verdá que toi nun momentu nel que tengo una sensación de tar como una mierda, de nun valir pa nada, de ser...nada. Nun puedo nun odiar a la xente que m'arodia. Se que l'odiu nun ye bonu, pero ye dalgo que me sal, porque paez que viven nun anunciu de compreses. Van de putos hippies superguays...odio esa falsedá, esa hipocresía de pensar que son xente que faen dalgo pola so xente y nun son más que putos porretas de mierda que ven Sol música o los 40. Esti día pela "2" saliera la mocedá española nel conciertu de Pignoise. Nun me h.odas...Danme ganes de facer con ellos lo que faen ellos conmigo.- Hebo un silenciu.

-Si nun recipiente, d'aproximadamente trescientos milillitros, d'una mezcla de diez gramos de glicerina -y amestes dos gramos de bisulfato de sodio, pa darréu, calentar la solución fasta que salga espluma, y llueu, cuando veas el posu no fondero, llores. Uses el condensador y eches les gotes nel recipiente pa, a la fin, envasalo a presión.-

-Bon negociu.-

Tyler falaba de ser la escoria del mundiu, los esclavos de la hestoria, asina sentiame yo. Queria destruyir toles coses fermoses qu'enxamás tendría. Quemar les viesques tropicales del Amazones. Provocar emisiones de clorofluorocarbonos que destruyan l'ozonu. Abrir les válvules de los contenedores de los superpetroleros y vertir direutamente al océanu'l crudu de los pozos petrolíferos. Queria matar tol pexe que nun podía permitime comer, y allancar toles playes franceses qu'enxamás diba ver.

Deseaba que'l mundiu enteru tocara fondu. Demientres machacaba la cara d'aquel rapaz. Lo qu'en realidá quería yera mete-y una bala ente ceya y ceya a tolos osos panda en peligru d'estinción que nun se decidíen a folgar pa salvar la so especie, y a les ballenes y delfines que se dexaben morrer embarrancaos nes playes.

Nun pienses en términos d'estinción. Considéralo una reducción de plantiya.
Durante milenta años l'home h.odiera'l planeta; Enllenáralu de basoria y mierda, y agora la hestoria esperaba de migo que llimpiara lo que dexaren los demás. Ye'l mio deber enxaguar les llates de sopa y reciclales. Y da-yos cuenta de toes y cauna de les gotes d'aceite de coche. Tamién tengo que pagar la factura de los residuos nucleares y los tanques de gasolina enterraos y les tierres enllenes de residuos tóxicos acumulaos pola xeneración que me precedió.

Caltuvi'l rostru de Cara d'Ánxel nel pliegu'l coldu, como un bebé o un balón de "rugby", y lu golpié colos ñudiellos; golpielu fasta que'l dentame-y rompió so los llabios. Depués golpie-y col codiellu fasta que cayó al suelu como un fardu. Fasta que-y perforé'l pelleyu de los papos y -y la dexé renegrida.

Petábame alendar fumu.

-Los páxaros y los venáos son un lluxu bobu; tol pexe debería flotar muerto.

Deseaba incendiar "El Louvre"; tornar a esculpir les escultures de Fidies del Partenón con una almádena y llimpiame'l culu cola Mona Lisa. Asina ye'l mio mundiu anguaño.

El Mio Mundiu, el de mio, y tolos antepasaos, tán muertos. Foi aquella mañana, durante l'almuerzu, cuando Tyler inventó'l Proyeutu Mayhem. Queríemos arrasar la hestoria y lliberar al mundiu d'ella.

Mientres almorzábemos en casa de "Pager Street", Tyler díxome que mos imaxinara plantando rábanos y patates so'l prau del furacu decimo-quintu d'un campu golf abandonau. Cazarás alces en viesques llentes de la fana cercana a les ruines del "Rockefeller Center" y alcontrarás almexes enterraes xunta los cuarenta y cinco graos d'inclinación de la Aguya Espacial...Pintaremos en rascacielos xigantesques cares totémiques y amuletos antropomórficos con rastros de trasgos, y toles nueches, lo que quedara de la humanidá refuxarase nos zoos vacíos y pesllarase nes xaules para protexese d'osos, pumes y llobos que paseen pela nueche y mos vixilan pente los barrotes.

—El recicláu y los llímites de velocidá son una babayada —dixo Tyler—. Ye como dexar de fumar nel llechu de muerte.

El Proyeutu "Mayhem" salvara'l mundiu. Una glaciación cultural. Una Edá Media provocada. El Proyeutu Mayhem obligará a la humanidá a hibernar y entrar en remisión fasta que la Tierra xorrezca.

-Xustifica l'anarquía —diz Tyler—. Imaxina. Igual que'l club de llucha fai con oficinistas y dependientes, el proyeutu Mayhem destruyirá la civilización pa que podamos facer de la Tierra un mundiu meyor.

—Imaxína —dixo Tyler— Cazando venáos xunta escaparates d'unos grandes almacenes en cuyos pasiellos fededores podrecen nes perches vestíos y "fracs". Llevarás vestidures de cueru que van durate tola vida y escalarás la "Sears Tower" per enredaderes tan gordes como la to moñeca. Escalarás la bóveda d'una viesca llenta onde l'atmósfera tará tan llimpia que verás figures diminutes mayando maíz y poniendo a secar tires de carne de venáo so'l sol de agostu nel área de descansu d'una autopista abandonada.

Cada día espierto gayasperu, enllenu d'un sen que fai que daqué en mio interior xorrezca de felicidá, espierto cola sonrisa na cara d'abonda misantropía que guardo nes coraes al empar que veo como la lluz entre pente l'abertura de la persiana. Dalgún día querría da-y salida. Lo que yá nun me presta tanto ye qu'entós tengo que llevantame, duchame y vistime llueu pa dame de brucies colo de siempre, que paez nun camudar nunca, nenyures, enxamás y siempre colo mesmo.

Al tratar cola xente tengo que cumplir una serie de normes protocolaries feches por dalguien de duldosu maxín que quier sentise un pocoñín más madrilanu (y por eso, toos con elli/ellos) signifique lo que quiera qu'ellos entiendan como madrilanu, porque: ¡repara!, ellos son los bonos, guah.e, y si nun tas a favor, tas en contra, y eso, cuando nun quieren que naide tea en contra, ye dalgo mui malo que puede llegar a dar abondo pel culu. L'odiu ye malu...si nun ta soterráu no más fondero la sonrisa. Ye un arma infalible solo si la uses pel llombu.

Regla protocolaria númberu : 1
Nun fales claro con naide

Cuantes vegaes tuvi qu'aguantar los comentarios de xente inorante que creye que conoz dalgo de mio, que creye conocer un plizcayín de qué ye lo que faigo yo nesti mundiu, si ye que nun lo se yo, lo que pienso d'unos y otros, de tigo, de migo mesmu, de los mios suaños, de lo qué me la pon dura y lo que me da arcades. Abondes vegaes tuvi qu'aguantalo. Como toos. Pero nun me quexo d'eso, hai años sí, pero anguaño hai xente que m'amuesa como somos de verdá los humanos, o meyor, de como actuar, y ye por eso polo que yá nun me cueye de sópitu, sinón que ye dalgo que yá ves davezu na xente, y entames a tratalo asina. Ye triste. Pero coño, ye verdá, y con eso valme de sobra. Anque más triste ye qu'ente'l mio grupu d'amigos y amigues tamien tuviera eses situaciones nes que por nun ser "igual" qu'ellos (que yá me dirás que coño ye eso, si nun soi igual) por tener esi sentimientu, tapecíu dende va años, de pertenecer a una cultura cuasi escaecida y querer falar cola xente cercano a min d'ella paeció-yos mal. Pero nun ye porque a ellos paeza-yos mal, sinón porque son xente nun praparáo pa sobrevivir fuera de Matrix y el xobéu fai que'l sangre nun-yos llegue más que pa cobiciar el xugu.

Esta xente ye la xente que namái oyer la pallabra nacionalista, esmolez y envizca en querer dexate como una persona xabaz, violenta, intolerante, xenófoba, necia que nun sabe facer nada menos poner bombes...mientres parlla cola fín de ridiculizar la to postura énte los demás, y nun val que pases d'él, porque él nun va pasar, tampoco nun val qu'intentes razonar, porque va ser una perda tiempu que nun vas recuperar... o como cuando falen coles neñes medio enfilaes (demostrando que la única parte'l celebru qu'usen ye la primitiva), pa que vean lo "malote" que ye teniendo tratu col Repunante, col oxetivu de ver si, pese a la cara sonormal con gomina y la escasa capacidá comunicativa, por falta d'articulación de pallabres que necesiten más de ciertu movimientu de llingua, pero pa lo que fala esa xente, meyor que sigan cola boca cilíndrica que tienen cuando tán de rodielles.

Regla protocolaria númberu : 2
NUN fales claro con NAIDE

-"Yo soy muy independiente, valgo mucho, no me influyen las normas que sigo día a día y estoy bien como estoy. A mi déjame de esas cosas. Asturias para mi es la sidra, las castañas y LAS fabes."-

Nun ye que so seya'l meyor en nada, probablemente seya ún de los peores en too, pero'l casu ye que sintiendo eses coses de la xente, que va d'alternativa y diz que nun quier siguir les regles de los xuegos a los que xuega, y enforma bien, nun s'estrema nada de lo que nun quier ser, nun puedo tratalos como xente...van pal sacu la xente de boca cilíndrica, a los que tengo-yos noxu, refugu, el más puru de tolos ascos que se puede sentir escontra un bípedu [endagora] que fai que yo nun seya yo, ye dicir, Repunante. Que fai que yo seya'l degorriu de güeyos bermeyos. Yá de por sí vengatible, insanu, cruel que tea siempre güeyando pol momentu sangrín nel que dar llibertá dafechu a les sos prietes solombres nes coraes de los demás.

Y suel avagame enforma la vida social que tengo anguaño que desendolcar con xente talo que nun paren de dicir que qu'aburríu soi, que siempre colo ceo pa casa, etc...Yá nun me presta enfilame si nun tengo naide que me faiga deprender dalgo nuevo nel procesu, que los hai, pero nun suelo topame con esa xente davezu, más bien, son situaciones esceicionales. Poro, yá hai coses que faen sentime bien. Nun ye nada épico, son cosines pequeñines, que puede que nun valgan pa nada, pero que tresmiten peles mios venes una sensación de trabayu en comuña, collaboración n'andecha pa dalgo que bien sabemos lo que ye pero que paez que nun toos ven...magar que, irónicamente, faigoles solu...porque les dos normes protocolaries caberes resulten nuna tercera que me dixeron mios pas cola esperiencia que tienen yá de la edá. Pero eso pa min nun ye problema.

Regla protocolaria númberu: 3
Fai les coses importantes solu

La sapiencia de los trasgos, que más que por trasgos ye pol pasu los años

Regla protocolaria númberu: 4

Nun-y digas nada a naide

L'otru día recordé la película que cunta una hestoria asocedía cuantayá sobre unos samurái y una venganza. La hestoria nómase "47 Ronin".

Cunten que pel sieglu XVIII, un grupu de samurais tuvo que convertise en ronin depues de que'l so señor morriera por culpa de nun comportase como dicta'l códigu'l samurái y se fixera'l seppucu, y ye equí u empecipia la hestoria pola que son recordaos esti grupu samurái.

La persona culpable de la muerte'l maestru de los samurái, yera una persona corrupta que humildaba davezu al so maestru, fasta que lu insultó y fizo qu'esti garrara la espada col sangre ferviendo y ganes de matalu. Como atacar enfurecíu nun yera digno de samurái, amás de que'l fechu de facelo nel palaciu del Shogun empeoró la situación dafechu, tuvo que facese'l sepukku pa caltener la so honorabilidá. Y morrió. Pero los samurái que siguien al maestru fallecíu nun taben dispuestos a escaecer esa tremenda falta d'honor que cometiera'l ministru corruptu pa col señor de so.

¿Entós que ye qu'esnalaran escontra'l so enemigu ensin xacíu y glayando cada vez más fuerte?

Non. Si ficieran eso, naide nun s'acordaría d'esto, o sinón sedría daqué asemeyáo al famosu exemplu d'Abundio (que vendió la moto pa mercar gasolina).

Equí, la casa'l so enemigu taba reforzáu abondo y les sos fuercies yeren mui grandes como pa enfrentales a toes. Asina que los 47 samurái aconceyáronse en secretu p'aldericar sobre lo que diben y tenien que facer, magar que nun taben d'acuerdo, unos, enraxonaos, camentaben defender el castiellu del gobiernu y tol que s'acercara, otros, dicien de convertise en ronin y arrenunciar voluntariamente a la venganza. Pero a lo postrero, la opinión foi otra.

Entós, los enemigos vieron como los ronin, antiguos samurái consideraos honorables que tenien la misión de vengar al so señor, abandonaran y dexaran el castiellu ensin burbusar un res. Asina, los samurais empecipiaron a degradase davezu, pasando a ser gandaya ensin dengún sentíu l'honor.

Pero un día, taben dientro, naide sabe como, sabiendo onde taben toos colocaos, cuantos yeren y como llegar a onde querien. Diben a degüellu. Y al so enemigu cortaron-y la cabeza.

La opción qu'escoyeran foi actuar con xacíu estratéxicu, sabiendo lo que querien algamar, porqué, tenelo claro y ensin desviase enxamás del camín escoyíu.

Nun tiraron la puerta abaxo a pataes demientres glayaben venganza pela cai coles antorches en mano, sinón que'l movimientu foi namái de moñeca, xirando la maniella dende dientro, en silenciu arrodiaos pola solombra, en silenciu, y magar que tuvieren opiniones estremaes, dengún nun s'engarraró colos otros 46 samurais porque caún facía lo que yera correuto porque sentía qu'eso yera lo que tenía que facer, nun porque naide mandara-yos facelo. Ellos guardaron el sentimientu nes coraes, fixéronles de fierro y cabruñáronles pa nun escaecier lo que yeren al entamu y naide volviera a dici-yos enxamás que non, xurídicamente non.

"Diariu d'un repunante ye una perprestosa hestoria d'un home que nun esiste n'un mundu enllenu de peligros. Repunante ye un rapaz solitariu embarcáu n'una misión pa sofitar la causa de los inocentes, los indefensos, los débiles...dientru d'un mundiu enllenu de criminales qu'operen al marxe de la llei"

Paez que tengo señaldá pol pasáu de series ochenteres que tanto me prestaran n'aquella dómina, pero non, nun ye por eso polo que faigo esta entrada que llenda lo más llamentable de sique humana fasta lo más épico de les elexies postmodernes. Sinón porque una "persona", perdonaime que dulde de si llamar persona a ciertu voceru socialista del parllamentu asturianu, pero eso ye polo que escribí eso enriba. Y ye que lleí n'una entrevista en Les Noticies, y dellos blogues que m'animaran a facer esti, dalgo que sigo ensin creyer.

Entós, lleendo la entrevista na que faen declaraciones tales qu'estes, onde Xuan Bello entrúga-y si un asturiano-falante nun tien los mesmos drechos qu'un castellano-falante, a lo que respuende ensin duldar un res que non (NON), que xurídicamente nun los tienen (tenemos, que magar que yo nun supiera que falara dende que yera un guah.ín porque los mios maestros taben envizcaos en que yo falaba mal, nun quier dicir que yo nun me sienta falante nin asturianu ni tea concienciáu cola cultura de mio tierra)

Sicasí, tamos énte un casu de violación de drechos na que los que tamos afeutaos, nun podemos nin gorgutar. Paez mentira que teamos gobernaos por un país soberanu, estáu social y democráticu de derechu (o dalgo paecío).

Digo que paez mentira porque yo entá soi un rapaz mozu, acabante de salir de la guardería va dos dies como quien diz, que nun sabe mui bien lo que ye la vida política nin cómo ye que la xente "preparáo" y seleicionáo por nós pa lluchar polos nuesos drechos fae tolo posible pa que nun los tengamos, pero que yá lleva delles coses bien deprendides, y la metá son deceicionantes porque siento que tola mio educación foi una gran mentira...engañáronme toos estos años diciendo que yéremos toos iguales...nun fae falta más, si eso ye mentira, resulta que fuí adoctrináu n'un sistema educativu basáu nel engañu...y si nun ye verdá, si solo ye un suañu, pa min nun significa nada importante.

Sí, ye una pena, pero'l casu ye que a la fín, pude velo. Morfeu apaeció pente la prieta solombra d'esto que m'abultaba realidá, y sentáu énte min, dixo que nun lo yera. Llamóme esclavu d'esti mundu que llantaron énte mios güeyos y yo nun supe qué dicir.

Foi entonences cuando entrugue-y cómo yera'l mundiu real, pero lo que me dixo foi que pa sabelo, tien que velo ún mesmu. Una pastilla fadría que volviera a la mio cama, que sintiera discursos d'igualdá y aliances de civilizaciones, feliz...la otra, diba amosáme la realidá.

Garré la segunda y nun tengo interés en volver, anque nun seya fácil tar al otru llau, onde manca vivir cada día, pero'l casu ye qu'esto ye real, y l'otru llau non.

¿Por qué?

Pues ye una bona entruga pal señor Fernando Lastra:

¿Qué culpa tuvi yo por ñacer como un asturianu que nun tengo los mesmos derechos que los demás? ¿Y mio ma, mio güela, mio güelu? Y dalgún día, si ye qu'entá Matrix nun pudo conmigo ¿Mios fios?¿Mios nietos?

Déxolo ehí, pero enantes voi despidime diciendo lo que vien darréu:

Nun quiero esi tipu de futuru, y cada día, si tengo la oportunidá de facer cualquier cosa, por pequeñina que seya, nel ámbitu que seya, per onde seya, fadrela. Si nun tengo esa oportunidá, voi güeyar pa buscala. Si tengo qu'aguardar, voi quedame quietu, sí, pero voi tar pensando nello. Si nun sé cómo siguir, voi deprender otru camín. Y, magar que ellos nun me vean, siempre voi tar ehí.